بیش از نیم قرن قبل، مهاتما گاندی یکی از نامزدان جایزه ای صلح نوبل بود، اما کمیته ای نوبل سر انجام اعلام کرد که کسی را شایسته ای گرفتن جایزه ای نوبل نیافته است. چند سال قبل الگور در پی شکستش در رقابت ریاست جمهوری امریکا، بیکار مانده بود. بعد از چندی ناگهان فعال محیط زیست شد و جایزه ای صلح نوبل را برایش دادند. بارک اوباما تازه رییس جمهور شده بود و هنوز اصلا معلوم نبود که چه کار می خواهد بکند، اما تا تکان خورد، جایزه ای صلح نوبل را سر میزش دید. خودش هم حیرت کرده بود!

ملاله یوسفزی مثل هزاران و یا صدها هزار دختر و زن این منطقه، در مقابل طالبان سخن گفت و از تحصیل دختران حمایت کرد. کار ستودنی و قابل ستایش. مثل دیگران، بهای سنگینی هم برای این کارش پرداخت. اما چرا این همه زن و دختر افغانستان که در مقابل طالبان و تفکر طالبانی استادند، استاده اند و کارهای بسیار بزرگتر از ملاله کرده اند، مستحق جایزه ای نوبل نیست؟ مگر آن مکتب های زیر زمینی بی شمار در زمان طالبان، خود به خود ایجاد شده بودند؟

خوب، ملاله در کنار استادگی در مقابل طالبان، برای بی بی سی هم خاطره نویسی می کرد. ریشه های شهرتش در همان خاطره نویسی برای بی بی سی نهفته است. اگر نه، زنان شجاع بسیاری بستگان و خانواده های شان را در پی استادگی در مقابل طالبان از دست دادند، چه برسد به سلامتی شان. شهرت و موفقیت، وسایل و راههای خودش را دارد. تنها مبارزه، داشتن اندیشه و ذهنیت ضد طالبانی و انسان دوستی برای آدم جایزه ای صلح نوبل نمی آورد. با احترام بسیار به کار و فکر ملاله، مگر ملاله چه کاری برای صلح، حق آموزش زنان و استادگی در مقابل طالبان کرده است که صدها زن هموطن ما بسیار بیشتر از آن را نکرده اند؟ اگر قهرمان سازیهای برون مرزی کاری از پیش می برد، حالا باید منطقه ای ما، منطقه ای بسیار متفاوتی از آنچه هست، می بود.

ملاله شاید در آینده بتواند کارهای بزرگی بکند، اما هنوز کاری نکرده است که مستحق تر از همه ای زنان فعال منطقه برای جایزه ای نوبل باشد. سیاستهای اوباما، بخشی از دلایل ظهور پدیده های مثل جبهه ای نصرت و داعش بود. آیا جایزه ای تشویقی نوبل به وی، سودی به همراه داشت که جایزه ای تشویقی صلح نوبل به ملاله، سودی در پی داشته باشد؟ شاید، اما فعلا، بدون هیچ شکی، آدمهای مستحق تر از ایشان در منطقه و مخصوصا کشور ما، کم نیستند. زنانی در همین کشور خود ما وجود دارند که نزدیک به چهل سال مقابل تفکر طالبانی استاده اند، زمینه ای آموزش هزاران هزار دختر و پسر را فراهم کرده اند. بی انصافی حضرات نوبل دهنده، لااقل در چند سال اخیر، پنهان شدنی نیست.

 انتهای پیام/