مبارزه با مواد مخدر در فقدان استراتیژی

محمد رضا هویدا

روزنامه افغانستان

مواد مخدر از اساسی ترین مشکلات افغانستان است. به موازات تروریزم و فقر و فساد اداری، مواد مخدر نیز افغانستان را تبدیل به کشوری کرده که در صدر آمارهای جهانی قرار دارد. آمارها نشان می دهد که تولید و کشت مواد مخدر در افغانستان نه تنها کاهش نیافته، بلکه سیر صعودی داشته است.

یکی از جالب ترین مسایلی که در افغانستان وجود دارد این است که در اکثر مشکلات و چالش های اجتماعی و سیاسی رد پای افراد بلند رتبه دولتی دیده می شود. در مورد مواد مخدر نیز افراد و مقامات دولتی متعددی بارها ادعا کرده اند که یکی از عوامل رشد مواد مخدر در افغانستان، دست داشتن مقامات دولتی در سطوح مختلف در کشت، قاچاق و توزیع مواد مخدر است. و جالب تر این است که ما انتظار داریم تا اینها با مواد مخدر مبارزه نمایند. چنین مبارزه ای مسلما راه به جایی نمی برد.

مقاماتی که تهدید کرده اند تا نام های افراد متهم را افشا کنند نیز هرگز به چنین کاری دست نزده اند. این خود نشان می دهد که یا حلقه افراد فاسد به اندازه قوی و قدرتمند است که هیچ قدرتی در افغانستان تا هنوز قادر نشده است تا با آنها به مبارزه برخیزد. و یا این احتمال نیز وجود دارد که شاید برخی از افرادی که چنین ادعایی کرده اند نیز باوری به مبارزه با مواد مخدر نداشته اند، و با این کارها ذهن جامعه را برای مدتی به خود مشغول داشته اند و پس از مدت زمانی دوباره همان وضعیت بوده که پیش از آن جریان داشته است. همان گونه که در مبارزه با فساد اداری نیز چنین بوده است. کسانی که خود از فساد اداری، به عنوان نمونه از موازی بودن ادارات و عریض و طویل بودن این ادارات شکایت داشته و آن را مصداق فساد اداری می دانسته اند، برای رفع آن خود دست به ساختن کمیسیون ها و تشکیل های جدید زده اند که نتیجه عکس داشته است.

نکته مهمی که در افغانستان به وضوح دیده می شود این است که: اولا اراده جدی برای مبارزه با مواد مخدر وجود نداشته است. این اراده را می توانیم به دو سطح داخلی و خارجی تعمیم بدهیم. دولتمردان افغانستان در بیش از یک دهه گذشته برنامه های مختلف زیادی را آزمایش کرده اند و خواسته اند نشان دهند که از این طریق با مواد مخدر مبارزه می کنند، ولی نه این برنامه ها نتیجه ای داشته اند و نه بعد از این که ثابت شده است این برنامه ها بی نتیجه بوده اند، فکری برای بازبینی آنها شده است. در سطح خارجی نیز کشورهای کمک کننده و کشورهایی که در راس امور مبارزه با تروریزم و مواد مخدر قرار داشته اند، بیشتر برنامه های بدون بازده همانند معیشت بدیل و … را تمویل کرده اند. این کشورها با علم به اینکه اهمیت مبارزه جهانی با مواد مخدر بیشتر از اقدامات داخلی است، باز هم اقدامات جدی و قابل توجهی نداشته اند. به طول مثال، برای قاچاق مواد مخدر در سطح منطقه و جهان، برای تعقیب افراد متهم و مجرم در سطح دنیا، برای فشار وارد کردن به باندهای مافیایی منطقه ای و جهانی، اقدامات جهانی لازم است، ولی این اقدامات ضعیف بوده اند.

به طوری کلی، برای مبارزه با مواد مخدر در افغانستان؛ نه دولتمردان کشور ما توان مبارزه جدی و موثر را دارند، و نه اراده ای جدی برای مبارزه با مواد مخدر وجود دارد. حتا درصورتی که چنین اراده ای وجود داشته باشد، ظرفیت تدوین استراتیژی موثر و مطابق با شرایط افغانستان و جهان وجود ندارد و تجربه نشان داده است که مسئولین و ادارات مسئول نیز جز کاپی و ترجمه برنامه های دیگران حرفی برای گفتن ندارند.

از سوی دیگر نیز کشورهای خارجی با وجود اینکه اعتراض های تند و داغی به  دولت افغانستان وارد می سازند، اما عملا خود کاری برای مبارزه جدی با مواد مخدر نداشته اند. و هر دوی این جوانب رابطه منطقی و منظمی که باید داشته باشند را نیز ندارند، درحالی که جز با همکاری استراتیژیک و جدی مبارزه با مواد مخدر مطمینا به پیروزی نخواهد رسید.

انتهای پیام/

۴۲۴ مجموع بازدید ۲ بازدیدهای امروز

کمنت های فیس بوک

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*